U nas w psychiatryku

U nas w psychiatryku jest wspaniale i cudownie.

Mamy muzea, teatry, kina i biblioteki.

U nas znajdują się baseny, stadiony, boiska, tory.

Są też sale koncertowe, deptaki, place, urzędy, szkoły.

U nas w psychiatryku jest przepięknie.

Mamy parki pełne fabryk, mamy lasy pełne śmieci, mamy rzeki pełne piany.

Idioci od narodzenia, poprzez edukację, a potem w polityce.

Jest wspaniale w tym naszym szpitalu psychiatrycznym.

Czasem śmieją się, że trafią do czubków

Cóż za poczucie humoru, cóż za dystans do swojego położenia.

U nas w zakładzie psychiatrycznym jest tak uroczo.

Te wspaniałe pory roku, które wciąż odmieniają na nowo

Stare miejsca z widokówek, które można kupić w małym Toi-toi’u z gazetami.

Jaki ten zakład jest piękny, a jaki ogromny.

Mieści się tu tylu ludzi, a każdy inny, a wszędzie to samo.

Ciekawe tylko, że wszyscy mają wpisane w karty chorobowe egoizm.

Czasem tylko zdarzają się jakieś wyjątki chore na depresję, anoreksję czy inne.

U nas w psychiatryku jest wspaniale.

Wita nas kilka par rąk w rękawicach, potem jakieś przezroczyste pudło,

A potem tylko rozwój nieleczonych chorób.

I rzeczywiście tu wszyscy są chorzy.

Niektórzy tak bardzo, że stworzyli budowę szkatułkową.

W psychiatryku wybudowali psychiatryk.

To się nazywa pomysłowość.

Lecz nie narzekam – fajnie tu, nikt nikogo nie obchodzi,

Każdy okłamuje, że niby się leczy, niektórzy udają personel.

Śmiesznie tu, większość się uśmiecha, potem mówią coś o maskach,

Podobno grają, pewnie w teatrze lub w musicalu.

Wspaniale tu, szkoda tylko, że to wszystko realia, a nie tylko

Wytwór chorej ironii, sarkazmu i wyobraźni autora tych liter.